- Gegevens
- Categorie: Meetjesland
- Hits: 2417
foto © Michel Goessens
Nu de maatregelen met mondjesmaat versoepelen en de cultuursector opnieuw de deuren voorzichtig (mag) openen, is een nieuw tijdperk aangebroken voor bands: optreden voor een gebubbeld publiek, verscholen achter mondmaskers. Losgemaakt van elke afleiding die in de sfeer van het moment een performance beter kan doen inschatten dan ze in werkelijkheid is. Want we kunnen niet zorgeloos staan kletsen of prioriteit geven aan dat pintje... Een tijd waarin het publiek heel gericht en geconcentreerd toekijkt en luistert. Een periode waarin toeschouwers bewust kiezen om hun twijfels en angst te overwinnen en in ruil 'waar voor hun geld' willen. Een corona-test van een totaal andere orde dus...
Woesten testte afgelopen vrijdag in cc De Stroming (Sleidinge/Evergem) met veel brio positief. Een heerlijk recht voor de raap concert met een bijzonder intense nostalgische ondertoon.
Wie nog last-minute tickets wou bemachtigen, was eraan voor de moeite: het concert was al enkele weken uitverkocht. De grote honger door het gemis aan live-muziek, was voelbaar aanwezig. Het viel meteen op dat de meeste toeschouwers veertigers en vijftigers waren: de generatie die 'de jaren 90' intens meemaakte en ongetwijfeld nummers van Gorki, Noordkaap, Tröckener Kecks en The Scene sindsdien (nog steeds) bij gelegenheid passioneel meebrult.
Woesten steekt het sinds zijn oprichting niet onder stoelen of banken dat zij mentaal in die sfeer zijn blijven hangen en dat vertaalt zich duidelijk in hun muziek: Nederlandstalige rock-songs met eenvoudige woorden, doch diepgaande boodschappen. Misschien 25 jaar te laat om commercieel succes na te streven, maar gezien alles ooit wel eens terug komt, zeker niet uitgesloten. Bart Van Damme (alias BARD) en de zijnen zitten er in alle geval niet op te wachten. De missie is hun verhaal vertellen via tekst en muziek.
Het is helemaal niet zo bizar dat de onlangs uitgebrachte cd De Harmonie WSTN vergezeld is van een boek over de roots van zanger BARD in Sleidinge. Of omgekeerd. In alle geval: ondergetekende had inmiddels de cd al enige tijd op auto-repeat en zat (ongewild kritisch door het gebrek aan afleiding van gesprekjes met de dichts bijzijnde bubbels) met hoge verwachtingen voor de live versies. Duidelijk niet de enige: het aanwezige publiek kon worden omschreven als één brok concentratie op ieder woord, iedere noot en werd er zelfs stil van. Een ongewoon tafereel voor een rock-optreden, al ontbrak de ontlading met veel applaus tussen de nummers geen enkel moment. BARD gooide er bij wijlen zelfs wat zelf-relativerende grapjes tussen: ik ga mijn deftig vestje toch maar weer aandoen want mijn moeder zit in de zaal.
Omdat het best een uitdaging blijkt om al vanaf de ingang een corona-proof concert veilig te organiseren, startte de show iets later dan voorzien: de mensen moesten per bubbel de zaal betreden, wat hier en daar voor een wachttijd zorgde. Onze felicitaties trouwens aan de ploeg van het cultureel centrum die de ganse avond alert bleven voor de afspraken. Het was voor iedereen wennen, maar op de korrel bekeken zal niemand er echt last van hebben gehad. Het grootste gemis zat hem vooral na de show gezien er geen cafetaria met nabespreking mocht zijn. Het zij zo, voorlopig moeten we dat erbij nemen. We zijn er echter van overtuigd dat de nabesprekingen ergens op café in de dorpskern van Sleidinge unaniem positief waren.
Het optreden begon met een duet van drummer Kristof Van Driessche en zijn tienerdochter Imanie op piano. We werden niet overdonderd door een virtuoos pianostuk, maar in tegenstelling daarvan getrakteerd op een zeer sober herhalend melodietje dat zich in het samenspel met drums nog in repetitie-fase bevond. Er waren maar twee mensen van tel aanwezig in de zaal: vader en dochter die elkaar lachend en aanmoedigend toekeken. Het zette meteen de toon op de rest van de avond: het gewone leven van een Vlaams gezin, familiebanden, een vriendenkring waarbij gesprekken over vroeger en nu elkaar de hand geven en naarmate de avond vordert intenser worden. Meningen en filosofieën van 'de gewone man' die dikwijls meer waarheid bevatten dan die van de grote denkers. Het werd meteen bevestigd door de verrassende opener: Samen in dat donkere huis, een cover van Gorki, geschreven door de betreurde volksfilosoof uit de streek, Luc De Vos.
Tim bracht het herkenbare verhaal over die vriend die het niet zo nauw neemt met wat men als normaal bestempeld... het soort van mens die in iedere vriendenkring het onmisbare buitenbeen is. Voor De palm van haar hand deed Woesten tijdens de opnames van de cd beroep op de Iranese zangeres Nadiya Sareh Mehdizadeh die er tot onze grote vreugde ook live bij was.
Geen nood aan honger in de wereld, mijn tuin geeft groenten genoeg. Een stukje grond, wat zaad en veel goede wil. Ik voel me lekker bij de honger die ik stil.
Hoewel De grote leugen pré-corona werd gecomponeerd, leek het een beschrijving van vaststellingen die ieder van ons tijdens de lock-down ongetwijfeld aanvoelde. Hebben we nu echt zoveel nood aan al dat materiële? Het overaanbod van producten? De drukte, de stress? Zijn veel van de wereldproblemen in de kern dan toch niet op te lossen met wat gezond boerenverstand?
De marge deed het verhaal over hoe een stad zijn glorie verliest als inwoners er niet meer in geloven en meer aandacht besteden aan het zelfkant dan wel aan de waarde van de kansen die er zijn... 'Zie Denise maar dansen, ze streelt zachtjes haar paal. En die mannen maar kijken naar haar triestige verhaal.'
Bart Van Damme heeft duidelijk een boodschap over te brengen en Woesten is hier het ideale gondel voor: protestsongs als No Passaran en Engelbewaarder zeggen (best confronterend) waar het op staat, zoals de waanzin waartoe radicaliseren kan leiden: 'Gelezen zijn verhalen als trucks op markten mensen maaien'. Woorden die veel meer zeggen dan wat er staat.
De bittere ernst werd vervolgens afgelost door persoonlijke verhalen van de auteur. Dat vermoeden we althans: Vriend zei ze ('ik kies mijn vrienden zelf') en een hommage aan de platenkast van zijn wijlen vader op Vinylplaten: ‘De helden zijn verlaten, de vinylplaten. Verhalen zijn er nog, maar klinken dof.’
Bart Van Damme is een poëzieliefhebber en is bij machte om zijn eigen hersenkronkels poëtisch te verwoorden. Doch erkentelijk voor meesters zoals Pablo Neruda, van wie hij een vers bijna integraal in de tekst Geile ouwe schurk heeft verwerkt. Op het eerste zicht lijkt het betreffende gedicht een beschrijving van een huis. Doch met de aanvulling van Woesten kan men niet anders dan de erotiek er in te ontdekken. Waarvoor overigens dank.
Dat de band ook in staat is om gewoon pure pop-rock songs te maken, bewijzen ze met Niemand danst met 2. Men zou kunnen zeggen: een tekstueel niemendalletje, maar dat zeiden ze van Ik Wil Je van De Kreuners ook. En zie wat er gebeurde. Aan hit-potentieel in alle geval geen gebrek: een rete-strakke groove en het meezing-gehalte formaat Vorst Nationaal.
Altijd plezant om tijdens een concert ook iets nieuws te horen: De Illustrata gaf alvast een voorproefje op wat nog komen zal. We hebben het onderstaand toegevoegd.
Er stond nog een hoogtepunt te wachten in de staart van het optreden. Op de eerder uitgebrachte cd Waterlander prijkt een parel van een eerbetoon aan Luc De Vos die hier in dit opzet eigenlijk niet kon ontbreken. Bovendien werd Wintergem onaangekondigd versterkt door de zich anoniem houdende fotograaf Michel Goessens, ook gekend als de Sleinse zanger/muzikant Goes. Zelf ook zo'n teksttovenaar die met quotes als 'Oan ze in Slenne nie gescheet'n, de Gentenaars oan gien eet'n' met gemak een scheurkalender kan vullen.
We zijn geen voorstander van cover-versies van Mia (van sommige nummers moet men gewoon afblijven), maar de geïntegreerde versie door Goes in Wintergem deed ons voorwaar slikken. De aanwezige Geert Bonne (oorspronkelijke drummer van Gorki, nvdr.) beaamde dat Luc dit ongetwijfeld zou hebben gewaardeerd. Het publiek zat al een tijd te schuifelen op hun stoelen, maar op dit moment bleek het echt lastig om die spontane staande ovatie te onderdrukken omwille van, tja, moet het nog worden gezegd?
Afsluiter De Adelaar, het verhaal over een heengegaan lokaal legendarisch café-uitbater die in de jaren 90 zowat alle lokale bands een podium gaf, maakte de cirkel rond. 'Waar is de adelaar?' Het heeft iets van een nostalgische noodkreet. Een perfecte afsluiter van een mooi verhaal. We hopen van ganser harte dat het in de zomer van 2021 wijd verspreid over Vlaanderen kan worden verteld.
Voor wie niet kan wachten: De Harmonie WSTN is te koop via www.woesten.be
©2020 J.E.
- Gegevens
- Categorie: Meetjesland
- Hits: 2303
We blijven in herhaling vallen: de muzikaal-culturele sector moet het door corona met weinig stellen. De tol is hoog, voor alle betrokken partijen. Maar toch blijven veel artiesten niet bij de pakken zitten en proberen culturele centra alternatieven te bedenken. Zo ook CC De Herbakker (Eeklo): vorige week werd een gloednieuw You Tube kanaal genaamd 'Herbakker TV' gelanceerd.
CC De Herbakker uit Eeklo mag op zijn minst als één van de meest actieve/innovatieve van het Meetjesland worden bestempeld. Sedert de opening op 7 oktober 1993 (jawel 27 jaar geleden ondertussen), stond het CC garant voor een bijzonder breed aanbod van muziek, toneel, comedy en alles daarrond. Menig nationaal, maar evengoed internationaal artiest vond zijn/haar weg naar het inmiddels befaamde podium in Eeklo. Anekdotes bij de vleet. Zo kozen ondermeer Sarah/Sam Bettens en K's Choice voor het CC als ideale plaats voor de try-out voor hun concerttour een aantal jaar terug. Ze kwamen er zelfs speciaal voor terug uit Amerika. Over een primeur gesproken.
Naast het eigen aanbod, zet de ploeg zich in voor het lokale gebeuren via allerhande samenwerkingen. De klap op de vuurpijl is zonder twijfel het Herbakkersfestival dat sinds 2007 jaarlijks wordt georganiseerd met een programma om 'U' tegen te zeggen. Het is aan weinig lokale festivals gegeven om met namen als Fischer Z en 10CC op hun affiche uit te kunnen pakken. Doch, dat is een ander verhaal. Dat zetten we later wel eens in de kijker.
CC De Herbakker speelde al geruime tijd met het idee om aan hun werking een extra dimensie te koppelen door concerten en andere evenementen live te gaan streamen op een exclusief kanaal voor het lokale ziekenhuis. Als een soort van community-service, zeg maar, voor patiënten die omwille van hun hospitalisatie niet in het CC geraken. Of al was het maar gewoon om de moeilijke tijd te helpen overbruggen. Een machtig idee als je onze mening vraagt...
Er werd materiaal aangekocht, het project zou worden gelanceerd in het voorjaar, maar vlak voor de realisatie kreeg de hele wereld af te rekenen met covid-19. Het hoeft niet te worden gezegd, maar we doen het toch: de voorziene agenda werd gewist. Want we zijn nu eenmaal 2020... Het jaar dat de cultuurwereld werd stilgezet... Het heeft geen zin om te mijmeren naar wat was en had kunnen zijn.
Daar sta je dan met je investering... tot wanneer de maatregelen versoepelen en de ploeg van het CC het lumineuze idee krijgt om lokale bands (die het ook hard te verduren hebben) een platform te geven en een alternatief programma uit de grond te stampen. Augustus bleek een ideale maand te zijn om een (helaas) leeg CC om te toveren naar een podium voor regionale bands, optredens en show-cases zowel op video als op audio vast te leggen (uiteraard volledig corona-proof) en via een gratis toegankelijk You Tube kanaal te lanceren.
Sinds maandag 28 september 2020 is dit een feit. En de belofte van het CC is dat er iedere komende maandag tot eind dit jaar een reeks nieuwe clips worden vrijgegeven. Uiteindelijk zullen een 10-tal concerten integraal te bekijken zijn en komen er daarnaast een reeks clips waarbij bekende locals hun favoriete band, boek, toneelstuk, enz. van meer tekst en uitleg voorzien.
Een heus TV-kanaal dus dat iedere muziek- en cultuurliefhebber zal bekoren.
Op het aanbod staan in deze eerste fase vooral lokale bands geprogrammeerd, maar het is de bedoeling om dit uit te breiden naar regio-overstijgende acts. Momenteel vind je ondermeer: Charcoalcity, Woesten, The Sloofs, Goes & Goes, HDR en MPeG-band. Een greep uit het Meetjeslandse talent met andere woorden, die in deze over een meerwaarde aan promo-materiaal beschikken om hun eigen agenda (opnieuw) wat aan te zwengelen met zeer degelijk video- en audiomateriaal. Een mooie win-win situatie die wat ons betreft een voorbeeld mag zijn. De culturele sector kan dergelijke waardevolle en inspirerende initiatieven goed gebruiken!
We zagen de eerste clips en geven alvast mee dat die van hoogstaande kwaliteit zijn. Zeker de moeite waard om eens een avondje Facebook-surfen over te slaan en wat regionaal talent op te snuiven!
Via deze link vind je het (voorlopig) volledige aanbod en voor meer uitleg, laten we graag het woord aan Isaura Calsyn, Schepenen van Cultuur uit Eeklo.
J.E ©2020
- Gegevens
- Geschreven door: Didier (De Wever)
- Categorie: Meetjesland
- Hits: 1584
Op donderdag 10 september jongstleden vond op het Canadees-Pools kerkhof in Adegem een kleine plechtigheid plaats.
De Vereniging der Oudgedienden van de Zeemacht Gent en Omgeving brachten een bloemenhulde aan zowel het Cross of Sacrifice als aan de 2 door hen geadopteerde graven van onbekende gesneuvelde matrozen van de Royal Navy.
Didier De Wever
- Gegevens
- Categorie: Meetjesland
- Hits: 2262
foto © Michel Goessens
Behoudens een handjevol mini-concerten die nog net binnen de tijdelijke versoepeling van de corona-maatregelen mochten doorgaan, is multi-entertainer Koen Dewulf net als alle andere artiesten de laatste maanden nog niet veel naar buiten gekomen. Het offensief 'vanuit zijn kot' kan evenwel tellen: focus op muziek, op twee maanden tijd evenveel singles lanceren en meteen een aantal hitlijsten binnen duikelen met als kers op de taart de hoogste plaats in een hitlijst.
We hadden een leuke babbel met Koen.
Het duet met Augustijn heeft inderdaad iets in gang gezet. Ik wou in navolging daarvan 'ooit wel eens een eigen plaatje' op de markt brengen. Door corona ging het allemaal ineens heel snel, want er was tijd. We hadden het plan opgevat om ergens in mei de eerste single Kom Erbij te lanceren als een soort van opluchting. Want ja, net zoals iedereen had ik verwacht dat het na een maand of twee wel voorbij zou zijn. Niet dus… Positief zoals we steeds proberen te zijn, hebben we de single dan maar als een soort van hoopgevende boodschap de wereld ingestuurd. Enerzijds omdat ik niet wou stilvallen (dat zou nogal een straf zijn voor mij) en anderzijds voor het publiek. Een wijs Vlaams artiest die onlangs 80 werd zegt dat ook: hoop doet leven.
Het leek mij dan ook zeer logisch om met hem in zee te gaan voor mijn idee.
Koen Dewulf baande zich de afgelopen ruim 15 jaar op eigen kracht onder andere een weg naar het stand-up comedy-circuit, opende deuren bij Ment TV als gast voor een muzikale bijdrage in de actualiteit, is een gepubliceerd cartoonist (waar ook een bescheiden kledinglijn aan gekoppeld zit met Mooievaar), werd reeds verschillende keren uitgenodigd bij tv één in discussieprogramma’s (want naast het artistieke heb je ook nog wel het één en ander te vertellen) en je hebt sinds kort een eigen radioprogramma op BNL...
Dat is toch best imposant... Heb je nog tijd om te ademen?
Neen, in alle ernst, ik sta daar niet zo bij stil. Ik volg gewoon mijn intuïtie als dingen mijn pad kruisen en blijkbaar is dit in veel gevallen juist. De ironie is echter, dat ik me soms veel meer bezig hou met de dingen die niet lukken, ipv met de dingen die juist wel lukken. En als ik die dan voor mezelf eens opsom, ben ik best trots. Maar dan zegt een stemmetje in mijn hoofd onmiddellijk: voetjes op de grond houden, niet beginnen stoefen… Ik denk dat ik een beetje het type ben dat zichzelf tot in het belachelijke toe weet te relativeren. Op zich ook niet slecht, want dat inspireert dan weer voor mijn comedy-werk.
Het is volgens mij dan ook zeer waardevol dat die kleine internet-zenders bestaan, ook al zijn dat vaak hobbyprojecten van particulieren die van thuis uit radio maken. Zo is er bijvoorbeeld hier bij ons in Eeklo Radio Belinda: een zender die door één man gepassioneerd wordt gerund, met name Jos Van Meer. Zo maakt hij trouw alle dagen het programma Weer Of Geen Weer dat wordt doorgestuurd én uitgezonden op een 15-tal andere zenders verspreid over Vlaanderen. Er zijn misschien mensen die daar hun neus voor optrekken, maar dan denk ik: de optelsom van vele kleintjes maakt nog altijd groot. Dus ben ik daar dankbaar voor, want dat betekent dat eerder onbekende artiesten op die manier wél de kans krijgen om hun muziek naar luisteraars te brengen. En daar gaat het per slot van rekening om.
Ja, plezant hé! (lacht)
Veel van die kleine zenders hebben zo hun eigen hitlijsten waar hun luisteraars kunnen op stemmen. Het is verbazend hoeveel dit effectief wordt gedaan. Ik kan me voorstellen dat dit dan voor die radiomakers motiverend werkt: het is een bewijs dat hun radio-zender wordt beluisterd.
Dat stemmen is in deze dus gebeurd bij de Vlaamse Super 15. Correctie trouwens, het nummer staat op nummer 1 in de tiplijst. De volgende stap is effectief in de 15 geraken en dat kan alleen met stemmen van het publiek. Uiteraard ben ik dankbaar dat we op een paar weken al zo ver zijn gekomen. Het bewijst voor mij dat men mij niet is vergeten en misschien wel een beetje mist (lacht).
We gaan op hetzelfde elan verder. Ik zal ervoor zorgen dat de mensen mij niet hoeven te missen, al is het maar door regelmatig een live liedje op mijn Facebookpagina te posten. Ik merk dat dit op prijs gesteld wordt door mijn, ahum, volgers en fans. Maar dat doet deugd. We kunnen niet veel voorspellen, in deze bizarre tijden is ieder lichtpuntje welkom en gewaardeerd.
Want dit is toch opnieuw iets compleet anders dan wat we gewoon zijn…
Het is nu dus net als voor iedereen afwachten en hopen op een positieve evolutie zodat ik de baan weer op kan. In de eerste plaats met mijn huidige projecten, want we missen het publiek echt heel erg.
Dank u voor dit gesprek.
Graag gedaan! Hou het veilig, niet plooien en tot ziens iedereen!
Meer informatie op www.koendewulf.be en www.mooievaar.be
- Gegevens
- Categorie: Kempen
- Hits: 1568
Op zaterdag 23 oktober stelde Fabienne (uit Kessel) haar full-cd Mijn Verhaal voor aan het publiek. De openingstrack ‘Herfstkleuren’ bewees (in navolging van de eerste singles) meteen dat Fabienne zich niet tot één genre beperkt. We waren erbij, genoten van het optreden en hadden nadien een babbel.
Even een paar maanden terug in de tijd keren: begin deze zomer lanceerde Fabienne haar debuutsingle Mijn Verhaal. Een traag nummer, wat gezien de tijd van het jaar als een ongewone keuze kon worden gezien. Vooral als nieuwe, onbekende artieste. De insteek was echter: nu de covid-maatregelen wat soepeler worden, zullen mensen de behoefte hebben om elkaar eens vast te pakken. En wat is er dan leuker dan een rasechte slow? De release ging niet onopgemerkt voorbij en vond zijn weg naar diverse radiostations in Vlaanderen én Nederland.
Met Pluk De Maan (de opvolger) toonde Fabienne dat ze meer in petto heeft. Het nummer werd prompt tip van de week bij verschillende radiostations en prijkt zelfs nu nog in diverse lijsten.
De aanhang op haar Facebookpagina groeide gestaag en er kwamen vragen van het publiek: wanneer mogen we een cd verwachten? Veel meer had zij niet nodig om samen met producer Johan Engels (Noloxbox) aan de slag te gaan voor het uitwerken van nog 8 nieuwe nummers. Aangevuld met een extra remix van opener Herfstkleuren, maken de in totaal 11 tracks het plaatje compleet.
Vreemd genoeg, ondanks twee versies van het nummer op de plaat, is er nu dus op single nog een derde versie uitgebracht. De ‘tropical remix’ die enkel als digitale track beschikbaar wordt gesteld. Op zijn minst ook ongewoon te noemen. We vroegen tekst en uitleg aan Fabienne.
Proficiat met je full-cd en de nieuwe single ‘Herfstkleuren’. Een zomerplaat in de herfst en in deze versie niet op de full-cd te vinden… Welke vraag is nu de meest prangende?
(Fabienne lacht)
Laat ik beginnen bij het nummer zelf. Het idee voor de tekst van Herfstkleuren kwam heel spontaan in mij op: ik ben vorig jaar 50 geworden. We hoeven onszelf geen blaasjes wijs te maken: puur fysisch gezien, zijn de beste jaren van het leven voorbij op die leeftijd. De cirkel van het leven is altijd rond, dat zien we ieder jaar opnieuw in de seizoenen: de lente gaat gepaard met nieuw leven, in de zomer staat alles in bloei. In de herfst trakteert de natuur ons nog op een prachtig kleurenpallet en daarna, in de winter, nemen we afscheid van heel veel moois.
Het leven is daar volgens mij een beetje mee te vergelijken. Ik ga er niet meteen leeftijden op plakken, maar laat het ons er op houden dat men als 50-plusser in de herfst van het leven zit… Op die leeftijd weet je ondertussen wel wat je al of niet wilt. Je schildert met ‘je eigen kleur’, je geeft je leven kleur zoals je dat wilt. En dat is waar het nummer over gaat.
Ik schrijf mijn nummers altijd met de gitaar in de hand. Dat maakt dat er eigenlijk zeer sobere versies ontstaan die dan in de studio worden gekneed tot echte songs. In dit geval had mijn man Bart het idee om er een Spaanse flamenco-toets aan te geven. Mijn producer deelde die mening en we kwamen tot de versie die de cd opent. We vonden die op zich ‘af’, maar er was nog inspiratie. Dus maakten we maar meteen een remix, met meer beats. Aanvankelijk zou dit de single zijn geworden. De cd ging in productie.
Maar de inspiratie van de producer was nog steeds niet op en hij stelde voor om nog een stapje verder te gaan en er een échte zomerplaat van te maken. Gewoon, omdat het kan. Er bestaat geen wet die zegt dat er in het najaar of de winter geen zomerse liedjes mogen worden gemaakt. En daarbij, na deze flauwe zomer van 2021 kunnen we alle gemiste vrolijkheid maar beter meepakken naar de eindejaarsfeesten…
Daar heb je een punt… Dus het is eerder een soort toeval dat de versie niet op cd staat?
Tja, ergens wel. Misschien hadden we moeten wachten tot de zomer van 2022 om deze versie te lanceren. Maar aan de andere kant, voor zover we weten is een dergelijk ‘drieluik’ nog nooit gedaan in Vlaanderen. Wie weet, maken we tegen volgende zomer een Kerstnummer (lacht)
Hm, dat ‘ongewone’ lijkt een soort van handelsmerk te worden…
Dat is niet meteen de bedoeling of doordacht hoor. Het zijn spontane ideeën waarvan we denken: waarom zouden we het niet doen? We doen er niemand enig kwaad mee en af en toe eens buiten de lijntjes kleuren kan ook een mooi resultaat opleveren. Toch?
Juist. Is diezelfde visie dan gehanteerd voor de samenstelling van de cd? Want eerlijk gezegd: de nummers zijn wel heel uiteenlopend wat genres betreft. Er zit niet echt een lijn in. Of zie ik dat verkeerd?
Dat hangt ervan af van hoe je het bekijkt. Ik hou van heel veel soorten muziekgenres. Ik groeide op met een zeer gevarieerd aanbod en in elke soort muziek zit wel iets waar ik warm van word.
Ik ben bijvoorbeeld niet meteen een liefhebber van het schlager-genre, maar kan gerust genieten van een avondje los gaan én herken ook wel de klasse van sommige artiesten. Hetzelfde gaat op voor de hele hard-rock en metal scene. Ik zal me geen muziek aanschaffen van dergelijke bands, maar ga de radio ook niet vlug van zender veranderen als harde gitaren door de boxen knallen.
De rode draad van de cd is een soort hommage aan ‘power-ladies’ uit de jaren 80 en 90. Die jaren waren voor mij als tiener en twintiger zeer inspirerend. Het toeval wil dat mijn producer van hetzelfde geboortejaar is en er dezelfde visie op nahoudt als het over muziek gaat. Dus we vonden elkaar in het idee om er geen volledig folk, indie, pop of rock album van te maken. Ik zie daar eigenlijk ook het nut niet van in als er zoveel mogelijkheden zijn.
Luisteraars die er ook zo over denken, zullen ongetwijfeld raakvlakken horen met bands als Hooverphonic, Heather Nova, The Pretenders, Vaya Con Dios, Suzanne Vega enzovoort. Ik koos er voor om Nederlandstalig te blijven, wat sommige combinaties misschien opnieuw een beetje ‘ongewoon’ maakt…
Over Nederlandstalige teksten gesproken: dat maakt het uiteraard allemaal gemakkelijker te verstaan. Bij beluistering stelden we vast dat het eigenlijk over vrij eenvoudige teksten gaat. Is dat bewust?
Tja, als ik het van op afstand bekijk, kan ik me voorstellen dat het tekstuele gedeelte nogal letterlijk overkomt. Je hoeft niet veel fantasie te hebben om bijpassende beelden voor de geest te halen. De achterliggende betekenis voor mijzelf gaat natuurlijk verder. Elk nummer gaat over een gebeurtenis of een gevoel uit mijn persoonlijk leven.
Ik heb overwogen om dat persoonlijke meer te verwerken in mijn teksten, maar maakte me de bedenking dat de eenvoud van woorden misschien meer ruimte laat voor de luisteraar om er een eigen verhaal aan te plakken.
Het nummer Hoger in de lucht bijvoorbeeld, gaat over mijn overleden moeder. Over de herinnering aan een zomerse dag als kind, toen ze me duwde op de schommel. De herinnering aan details zoals het gras en de lucht… Een moment dat ik koester.
Ik weet dat, maar voor de luisteraar hoeft dit nummer niet over mijn moeder te gaan. Het kan net zo goed over een ander dierbaar persoon gaan. En zo zit er achter elke tekst wel iets verscholen, maar iedereen mag er zijn eigen verhaal of ervaring aan koppelen.
De cd noemt Mijn Verhaal, maar dat mag gerust Jouw Verhaal zijn…
Ik zou eigenlijk niets liever hebben.
Dank je voor dit gesprek en veel succes gewenst!
Graag gedaan!
De single Herfstkleuren (tropical mix) en de full cd Mijn Verhaal zijn digitaal beschikbaar op Apple Music, Spotify, Deezer en alle anders platforms.
Wie een fysiek exemplaar wenst, kan dit bestellen via de website van Fabienne.
Als voorsmaakje geven we graag nog de live versie van Herfstkleuren mee. De beelden werden opgenomen tijdens de voorstelling van de cd.
©2021 J.E.
