Het gebeurt niet vaak dat men nog een 50-jarig bestaande rockband live kan aanschouwen. In The Crossover te Langerbrugge weten ze er wel een paar uit hun mouw te schudden. Opnieuw in een organisatie van de Rockfactory was dit keer de legendarische Engelse band Wishbone Ash aan de beurt.
Al kende de band enkele “voorlopers”, de eigenlijke Wishbone Ash ontstond eind jaren zestig in Londen. De grote bekendheid kwam er toen beide gitaristen Andy Powell en Ted Turner zich bij de band voegden. In die beginjaren van de groep werd hun stijl volwassen en kenden ze hun grootste successen zowel als live band als met hun albums. Een viertal albums verschenen waarvan “Argus”(1972) als beste rockalbum van het jaar werd verkozen. Hun muziekstijl, gebaseerd op rock, kenmerkt zich voornamelijk door de harmonische leadguitaren. De kracht en melodie die hun songs hierbij uitstraalt maakt hen tot één van moeilijkst te volgen acts. Wishbone Ash werd indertijd als één van de meest invloedrijkste gitaarbands in de geschiedenis van de rock beschouwd. Zo beïnvloedden ze onder andere bands als Thin Lizzy, Lynyrd Skynyrd en Iron Maiden. Wishbone Ash toerde zowat door alle werelddelen en deelden op festivals daarbij de affiches met de allergrootsten op aarde. In de loop der jaren brachten ze 24 studioalbums, 12 livealbums, 10 verzamelalbums en 20 singles uit. Indrukwekkende cijfers.
The show
Duidelijk was dat men van heinde en ver kwam naar "het eiland" (zelfs van over de landsgrenzen) om deze wereldband aan het werk te zien. Ook al kennen we het Wishbone Ash repertoire slechts voor een deel, wisten we niet goed wat live te verwachten. Tenslotte is dit geen muziek voor een alledaags kermisbandje en zeer moeilijk live te brengen. Kenmerkende twin-melodische leadguitaren, moeilijk zegt u? Alsof het niks was (a piece of cake) brachten Andy Powell en huidig mede leadgitarist Mark Abrahams al dan niet afwisselend en of samen de soms ellenlange solo’s. Voeg daarbij ook nog eens de veranderende toonaarden, dan sta je toch wel even verbaasd te genieten. Veel bands (ook rockbands) maken gebruik van keys om hun sound te vervolledigen maar het prachtige samenspel bij Wishbone Ash maakt dit totaal overbodig. De sterke stem van Andy die nooit te hoog of te laag gaat werd gepast bijgestaan door Bob Skeat. Een samenzang die ons (alweer) verraste door de “volle” koorzang die ze er samen uit haalden. We waanden ons een beetje in de (rock)hemel. Het viel ons op dat bij een aantal nummers bassist Bob Skeat beide harmonische gitaren volgde. Zo mooi om aanhoren dat. Geen Joe Crabtree die het drijvend ritme vanop zijn drums aanstuurt (naar verluid net papa geworden) maar perfect vervangen door Mike Trusscott. Geen sinecure.
De band bracht een aantal nieuwe nummers voornamelijk aangevuld met nummers uit de misschien wel hun beste album “Argus”. Velen stonden dan ook te wachten op pareltjes zoals "The King Will Come", "Warrior" en "F.U.B.B". De drive, de harmonische gitaren en samenzang maakt het best te begrijpen dat Wishbone Ash een voorbeeld voor vele anderen is. Een performance die we toch als één van de beste inschatten die we de laatste jaren zagen.
Klik op de video voor een fotoreportage
Music by The Blues Vision
Artikel en foto's: Marc De Clercq
