Het verhaal van Mark & the Mechanics gaat terug naar vorige eeuw, meer bepaald naar de jaren 90. Een verhaal zoals we er nog zagen dwz een samensmelting van een paar andere bands. tot één sterk geheel.
Zanger Mark Oreel (Vanoverdijzers, Kauntefit) en gitarist Koen Slock kennen elkaar sinds de vorige eeuw toen ze samen in de band No Definition zaten.
Gitarist Vic Van Damme (oa Ace & the Jokers) en Arvid De Muynck (drummer) kennen elkaar van de band “New Box”
Het waren de jaren dat de heren, in de kronkel van hun duistere geest, in het Socio-Cultureel Centrum De Leke (Eeklo) regelmatig vertoefden om te repeteren. Aldaar ontstond de kennismaking waaruit de vier vrienden besloten om samen de band “Grease Monkeys” (bluesrock met voornamelijk onbekende nummers) op te richten. Grease Monkeys is misschien wel de voorloper van de huidige Mark & the Mechanics te noemen. Een nieuwe band zoekt zijn weg en toch vond men die niet voldoende. Met zanger Mark Oreel en toetsenist Johan Speckman (The Lift) e bassist Hendrik De Mets erbij kon de band voluit gaan maar niet zonder de uiteindelijke en huidige naam Mark & the Mechanics aan te nemen.
Het repertoire bestaat uit sterk muzikaal materiaal van vrijwel uitsluitend onbekende nummers in het rock en bluesrock genre met veel variatie in de songs en sterke gitaarsolo’s.
Ook bij hen gooide de covid periode roet in het eten en zorgde ervoor dat de band weinig kon optreden. Geen nood echter dit gaf de kans om enkele nummers op te nemen in de kersverse studio van gitarist Koen “The Igloo” genaamd.
Een band uit het Meetjesland op bezoek in de Stadsbrouwerij GRUUT.
Het gezelschap maakt zich sterk zowat 90% onbekende covers (voor het grote publiek) live te brengen en hun publiek nieuwe namen/bands te leren kennen. Later zou blijken dat dit volledig correct is.
Mark & the Mechanics opende echter toch met een nummer gekend namelijk “Come together” gekend van The Beatles onmiddellijk gevolgd door een eerste “onbekende” namelijk “In 2 Deep” (Kenny Wayne Shepherd). De stijl van de band was al vrij snel duidelijk, rock en bluessongs doorspekt van veel gitaarwerk afgewisseld door de sterke stem van Mark en subliem aangevuld door de keys. Het dubbele gitaarwerk klinkt ook heel sterk en aangenaam en verveelt geen moment. Liefhebbers van dit alles komen met Mark & the Mechanics volledig aan hun trekken. De set werd rijkelijk voorzien van al dan niet ellenlange en gevoelige gitaarsolo’s voornamelijk van leadgitarist Vic Van Damme. Ook Koen Slock droeg met verve enkele solo’s aan.
De heren weten de pareltjes er wel uit te zoeken. Dat blijkt ook door het aantal nummers van hun idolen Joe Bonamassa, Henrik Freischlader en Paulo Mendoça.Wanneer je dergelijke songs brengt en het publiek daar duidelijk mee opgezet is dan sta je muzikaal sterk in je schoenen.
Naast enkele gevoelige bluesnummers hoorden we nog (hoe kan het ook anders) “Blue on Black” (Kenny Wayne Shepherd) in hun eigen fantastische versie. Een nummer dat ze trouwens opnamen in “De Igloo” en op Youtube te vinden is. Men wordt er zowaar emotioneel van. Na het laatste nummer “Superstition” (Stevie Wonder) kregen we nog een toemaatje waaronder als laatste "Celebrate" (An Emotional Fish) een nummer dat de band volledig typeert, ritmische rock/blues met sterke zang en veel gitaarwerk.
We zijn ervan overtuigd dat deze band nog heel wat meer grootse dingen kan laten zien en veel kan groeien.
Blue on Black – video https://fb.watch/8w4niZaQO-/
Bandleden
Mark Oreel – leadzang
Vic Van Damme - gitaar
Koen Slock – gitaar
Johan Speckman – Hammondorgel
Hendrik De Mets – bas
Arvid De Muynck – drums
Klik op de video voor een fotoreportage
Music by Viktor De Puype
Artikel en foto’s Marc De Clercq
